Πρόκειται για ένα κτίριο στο οποίο συνυπάρχουν και συνδιαλέγονται δύο επίπεδα με διαφορετικές αρχιτεκτονικές γλώσσες, εκφράζοντας κυρίαρχα την αντιθετική σχέση του νέου με το παλιό. Το πρώτο επίπεδο συνιστάται από τις ενότητες Νεοκλασικής Αρχιτεκτονικής, οι οποίες και επικρατούν μορφολογικά στο σύνολο, ενώ μια ενότητα μοντέρνας αρχιτεκτονικής με σύγχρονο λεξιλόγιο, είναι το δεύτερο. Tα τμήματα Νεοκλασικής Αρχιτεκτονικής, που αποτελούνται από όγκους ορθογωνικής κάτοψης, ακολουθούν τους κανόνες της συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής. Αντίθετα, το σύγχρονο τμήμα μοντέρνας αρχιτεκτονικής δεν ακολουθεί έναν ενιαίο τρόπο ανάπτυξης, καθώς πρόκειται για ένα όγκο καμπυλοειδούς μορφής που εισέρχεται στο κτίριο. O όγκος αυτός, ακολουθώντας την κλίση του ορίου του οικοπέδου, εισχωρεί ανάμεσα στις Νεοκλασικές ενότητες, και καταλήγει σε μια τριγωνική απόληξη, ως «σφήνα». Ως αποτέλεσμα αυτής της «σύγκρουσης» έχουμε τους ενδιάμεσους χώρους, των αιθρίων, οι οποίο φέρουν και τα δευτερεύοντα στοιχεία της αντίθεσης των δύο επιπέδων (ανοιχτό-κλειστό, συμπαγές-διαφανές).